Over blinde vlekken, veiligheid en nuances

Vandaag was ik aanwezig op de trefdag voor Waaslandse hulpverleners met als thema: zelfzorg. Boeiend, dacht ik, we zorgen als hulpverlener voor een ander... maar zorgen we ook voor onszelf? Doorslag om me in te schrijven waren Jef en Nicolas van onbespreekbaar die op het programma stonden. Het improvisatietheater over zorg en zelfzorg in de namiddag vond ik ook heel inspirerend. Maar graag wil ik het in deze blog hebben over de onbespreekbaar talk waarbij ik vandaag aanwezig was. Ik volg onbespreekbaar al lang op instagram en luister sporadisch naar hun podcast, dus ik vond het fijn om ze live aan het werk te zien.

Ik voel me vandaag helemaal geïnspireerd door hun onbespreekbaar talk en spel op de trefdag. Dat gevoel wil ik met jullie delen. Want ikzelf als mens help anderen, maar ik ben ook zoekende in mijn leven. Het is daarom ook niet raar dat ik een job als ergotherapeut heb gekozen. Het helpt met om anderen te helpen en te verbinden, twee dingen die ik momenteel als hoger doel in mijn leven beschouw.

Het gesprek van Jef en Nicolas voelde aan als een gezellige babbel waar wij als publiek deel mochten van zijn. Het maakt een onderwerp als mentale gezondheid licht en bespreekbaar. Ze begonnen hun gesprek met het opsommen van een aantal bekende personen, mijn vermoeide moederbrein heeft ze niet allemaal onthouden (Seraphine is 7 maand oud en slorpt een deel van mijn concentratie op :-) ). Maar het ging over andere over Steve Jobs, J.K Rowling van de Harry Potter boeken, Eminem... Wat hebben deze mensen gemeen vroeg Jef? Mensen in het publiek antwoorden: geld, succes, bekend zijn... We keken als publiek vooral naar het succes in die mensen hun leven. Maar Jef maakte ons er op attent dat zij van niets... "iets"... hebben gecreëerd. Zij hebben ook zwarte sneeuw gezien... Maar deze tegenslagen houden we vaak verborgen voor anderen, terwijl ze horen bij het mens zijn. Het kan versterkend werken om ook over moeilijke momenten te spreken.

Nicolas en Jef reflecteerden over 5 jaar onbespreekbaar. Over de vele gesprekken die ze voerden en wat ik begreep is dat ze vooral op zoek zijn naar blinde vlekken bij zichzelf en anderen om die bespreekbaar te maken. Wij als mensen hebben allemaal blinde vlekken waar we ons niet bewust van zijn. Als we onze angsten en bezorgdheden binnen ons eigen referentiekader met anderen open en eerlijk kunnen bespreken, dan kan dat versterkend werken. Dat bleek ook uit de anekdote van Nicolas en zijn nieuwe collega die vooroordelen over elkaar hadden. Ze bespraken dit met elkaar en zijn nu een zeer goed duo omdat ze dit openlijk konden bespreken.

Daarnaast begreep ik iets van een oerbrein dat 200.000 jaar geleden in staat moest zijn om te kunnen vluchten van een sabeltandtijger en ons ook deed genieten van besjes die we vonden in de natuur als het gevaar geweken was. Nu ervaren we stress als een soort mentale tijger die ons zenuwstelstel altijd op aan zet... Wat ik vooral begreep en mij vooral is bijgebleven is dat we veiligheid moeten kunnen ervaren om dan pas nuances te kunnen leggen. Sprekend vond ik ook het voorbeeld van Jef die na een lange werkdag, slecht nieuws en vermoeidheid een familiepak maltesers aanviel in plaats van een voedzame maaltijd die zijn vriendin voorzien had te eten... Zij zag dit als zelfzorg, Jef had even nood aan iets anders en dat is oké. We kunnen voor een ander niet invullen wat zelfzorg is. Een week op reis gaan kan voor de één ontstressen betekenen zei Nicolas, voor een ander kan het stress bezorgen omdat je "beach body ready" moet zijn. De betekenis van zelfzorg is dus persoonlijk.

Achteraf raapte ik trouwens mijn moed bijeen om Jef (Nicolas was nog iets aan het klaarzetten) persoonlijk te bedanken voor de inzichten. Het is voor mij altijd spannend om nieuwe personen aan te spreken, ik hoorde het aan een subtiele trilling in mijn stem dat ik zenuwachtig was. Maar dat zal jef hoogstwaarschijnlijk niet gemerkt hebben. Op jezelf let je meer dan op een ander op dat vlak. ;-)

Ik vertelde hem het verhaal van een man die tijdens de Parkiyoga kaarstand deed. Ik voelde me oprecht gehoord door Jef, hij luisterde echt. Ik zei dat ik dat kon linken aan de veiligheid en nuance. Doordat die man met parkinson, die veel valt en fysieke problemen heeft, vertrouwen voelde in de groep en veiligheid ervoer, was er ruimte om de fysiek en mentaal uitdagende kaarsstand te doen. Jef vond het een mooi verhaal en vertelde ook over zijn vriendin die niet stotterende bij hem, maar wel bij anderen. Veiligheid zorgt dus dat bepaalde gebreken of ziektes minder op de voorgrond staan. Een gedachtegoed dat ik zeker zal meenemen in mijn werk als ergotherapeut en dat ik nu in deze blog graag deel met jou. Ik hoop dat het jou mag inspireren op moeilijke en uitdagende momenten in je leven.